Historiek
Elektricien wordt uitvinder

Jean Riskin was elektricien van opleiding. ’s Avonds verdiende hij een centje bij door het schuurwerk van een tingieter te doen. Maar hij had al snel ook het gieten onder de knie. In 1955 begint Jean dan ook zelf tinnen potten en pannen te gieten. In zijn garage. Met de hand. Best charmant die methode, maar kon dat niet sneller?

Na een bezoek aan “Expo 58” heeft Jean een idee. Er bestond al een gietmachine voor aluminium, zou het ook werken voor tin? Zo'n machine bestond nog niet, dus bouwt Jean er gewoon zelf een. Een geniale uitvinding waarmee hij ineens 120 borden per uur kon gieten. (Je weet wel, die bordjes bij de bomma met menig levenswijsheid.)

Dankzij zijn uitvinding, groeit tingieterij Riskin alle concurrentie voorbij. In de jaren ’70 zijn ze een van de grootste ter wereld. Het bestaande gebouw waar ze zaten werd dan ook te klein. Met een oppervlakte van 10.000 vierkante meter was de Chocoladefabriek een geknipte opvolger. Riskin koopt het gebouw in 1973.

Wat ooit als een sprookje begon, had een bitter einde. Eind jaren ‘90 is de tinindustrie haar hoogtepunt voorbij. Riskin moet afbouwen en ook de activiteiten in de Chocoladefabriek stoppen. Maar wat doe je met zo’n gigantisch gebouw op zo’n specifieke locatie? Er passeren een aantal initiatieven, niets wil echt lukken. Het gebouw staat leeg en de daken leggen. Als er niets verandert, wordt de schade te groot...

Fast forward. 2018: de modelwoning is klaar, de renovatie in volle gang. De sfeer die er vandaag hangt, is bijna vast te pakken. De nieuwe energie werkt aanstekelijk. Eigenlijk heeft het hele team een emotionele connectie met het project, omdat we als Limburgers bijzonder trots zijn op deze bijzondere plek. Omdat we het nu maar één keer goed kunnen doen. Omdat het eindelijk gaat lukken en dit erfgoed een duurzame toekomst tegemoet gaat.

(Bron: Florent Hansen, het industriële verleden van een Dorpsfabriek, 2015. Te koop in het stadsarchief te Tongeren)

Riskin logo
Historiek
Historiek